Afscheidsviering Arnold Vanhoucke 12.03.2022
![](images/Arnold/Arnold%20kerk%203.jpg)
Dag Arnold,
Susanne, Geertrui, Vera, familie, vrienden en vriendinnen
van OKRA
Sint
Franciscus Heverlee is vandaag een naam in de grote OKRA
familie die ver buiten de grenzen van het Leuvense gewest en
de regio Oost-Brabant gekend is. Dat is het trefpunt van
Arnold Vanhoucke, een naam met de weerklank van een klok,
een man met een stem als een klok.
Sinds jaar
en dag was hij in de weer voor de belangen van de senioren.
Voor wie zich nog te jong voelde om bij die groep te horen
gebruikte hij dan prompt het woord ‘medioren’ want zich
inzetten voor alle mensen was een super belangrijke
drijfveer in zijn leven.
In 2000 ging
ik met pensioen. Bij eenvoudige navraag werd het duidelijk
dat de KBG afdeling Van Arnold (Kristelijke Bond van
Gepensioneerden) met kop en schouders boven de negen andere
van het Leuvense gewest uitstak.
Samen zijn
we toen met Marcel Doms naar Israël geweest en sindsdien is
onze samenwerking doorgegroeid naar vriendschap.
Onze beide
familienamen Vanhoucke en Van Hoecke gaven soms wel ludieke
misverstanden. Ik werd zowel tot vrouw van, zuster van en
zelfs dochter van jou gebombardeerd.
Jarenlang
ging je maandelijks meerdere keren naar Brussel waar je mee
aan het roer stond om de algemene koers van OKRA richting te
geven en tegelijk nuttige info verzamelde om in je eigen
trefpunt van St Franciscus te gebruiken.
Je was een
zeer beslagen reisleider zowel voor binnen als buitenland
met een duidelijke voorkeur voor Zwitserland. De
samenwerking met Violetta cars was legendarisch en velen
herinneren zich dat telkens er een landsgrens werd
overgestoken het desbetreffende nationale volkslied
weerklonk. Op de terugweg zorgde je voor een boeiende quiz
die soms wel als een examen werd ervaren. Ook de sketch in
het Limburgs dialect van pater Sangers was een topper op de
terugweg.
Dat hoge
toppen veel wind vangen heb jij ook moeten ervaren toen een
onredelijke deelneemster op reis jou beschuldigde. Het
gebrek aan ondersteuning door Corneel en Ria voelde aan als
een mes in de rug en heeft je enorm diep gekwetst.
Honderden
dag uitstappen over gans België en Nederland heb je begeleid
en mogelijk gemaakt. De favoriete plek bij uitstek bleef
West-Vlaanderen en de kust. Door jou weten we dat Oudenburg
in de loop der tijden belangrijker was dan Oostende en dat
jij daar geboren bent. Je was al bezig met de voorbereiding
van de twintigste keer Vayamundo in oktober 2022 en had me
beloofd om nog een keer te gidsen in Oudenburg. Wat zal ik
ook de vrijdagmorgen telefoontjes missen. Dat was het moment
om zaken tussen voorzitters te bespreken en om raad te
vragen.
We weten dat
u in de normaalschool piano speelde en cultuur stond dan ook
hoog in het vaandel. Mooie herinneringen hebben we aan de
Seniorendagen van de BOZAR in Brussel waar we in het
voorjaar en het najaar naartoe trokken. Een internationale
tentoonstelling, een warme lunch en een concert met een
gerenommeerde maestro voorafgegaan door een ook voor leken
begrijpbare inleiding zijn voor altijd blijven hangen in ons
collectief geheugen.
Als
voormalige directeur van het VTI zorgde je er voor dat onze
Nieuwjaarsbanketten daar altijd tip top konden doorgaan.
Tegelijkertijd had je ook oog voor de noden van diegenen die
door het lot minder goed bedeeld werden. Je stimuleerde de
verkoop van de Samana tombola door er vanuit ons trefpunt
nog enkele extra prijzen aan toe te voegen.
Computerlessen, heel veel leden zijn door jou ingeleid en
opgeleid om de computer te leren gebruiken. Lessen die
werden gegeven in het VTI en later in ons zaaltje. Vandaag
worden die hoofdzakelijk door de lokale dienstencentra
overgenomen.
Arnold de
lijst met je verwezenlijkingen is te lang om allemaal op te
noemen. Wij bij OKRA St Franciscus Heverlee zijn de
gelukkige erfgenamen van jouw grenzeloze inzet voor de ouder
wordende mens. We zullen de talloze herinneringen blijvend
in ons hart bewaren en koesteren.
Cécile Van Hoecke, teamverantwoordelijke OKRA St Franciscus
Heverlee
![](images/horbalk.gif)
Eresaluut voor onze Ere Voorzitter Arnold Vanhoucke
Het kransje West-Vlamingen bij Okra en in de parochie is met
het heengaan van Arnold weer iets gekrompen.
Arnold en ik zijn telgen uit nagenoeg dezelfde hoek van
West-Vlaanderen en hebben de Noordzee lucht in de longen mee
gekregen.
Arnold van net voor en ik van Bachten de Kupe. In Leuven
zijn wij toevallig buren geworden.
Wij hadden weinig woorden nodig om elkaar te verstaan wat
eigen aan vele West-Vlamingen.
Arnold had een gouden hart dat kwistig klopte voor iedereen
die problemen kende. Met zijn sonore stem kon hij in vele
gevallen overtuigen en geruststellen.
Susanne en haar kinderen Geetrui en Vera alsook de ganse
Okra familie vallen in een diep dal en er is geen gids meer
om te klimmen.
De massale opkomst voor de laatste groet en een bomvolle
kerk in de Abdij van park zijn het onweerlegbaar bewijs dat
Arnold zeer geliefd en gewaardeerd werd en dat men hem
uitvoerig wilde danken voor zijn talenten en
verwezenlijkingen en vooral voor wat hij nalaat.
Wat nu gebeurt met zijn lichaam in deze vasten periode is
een uitbeelding van de diepe betekenis van het memento op
Aswoensdag.
Op de uitvaartviering heeft dochter Vera heel stijlvol en
kleinzoon Philip op ludieke wijze de levensloop van Arnold
geschetst en Cécile Van Hoecke het reilen en zeilen bij
Okra.
De viering droeg de stempel van Arnold en werd muzikaal
opgeluisterd door sopraan Sara Van Mol. Kleinzoon Arnaud
heeft piano gespeeld voor zijn opa.
Kan er nog iets zinvol toegevoegd worden aan deze
hoogstaande viering die tot in de puntjes voorbereid was?
In deze hommage zal ik trachten enkele accenten te leggen en
terug blikken hoe ik in de loop de jaren Arnold beter heb
leren kennen en waarderen.
Arnold de familie man
In de traditie van zijn geboortestreek sprak hij als
liefhebbende echtgenoot steeds mamatje om te
antwoorden op zijn wuveke.
De foto op het bidprentje laat het harmonieus koppel ons toe
mee te genieten van hun viering in het stadhuis van Leuven.
Iedere zondag morgen stond hij klokvast bij de bakker voor
de pistoletjes en ongeacht het aantal had hij steeds pasmunt
mee. Soms was Susanne van wacht met hetzelfde ritueel en
Arnold zat als bodyguard in de auto te wachten.
Susanne en Arnold onderhielden meerdere keren per jaar het
tuintje aan het parochiaal centrum om er het onkruid en de
vuiltjes te verwijderen.
Arnold de leraar
In de meeste scholen is de leraar wiskunde een boeman. In de
SPAS heeft Arnold zijn leerlingen zoveel mogelijk
gemotiveerd om door te bijten. Voor problemen stond zijn
deur open. Door de lat vrij hoog te leggen hebben veel
studenten zich kunnen opwerken in de industrie.
In het avondonderwijs lag het niveau nog hoger wanneer
afgestudeerden een carrièreswitch overwogen om in de SPAS
leraar te kunnen worden. zijn betrachting was de beste
leerkrachten te laten doorgroeien. zijn doelstelling was het
SPAS en later het VTI te laten uitgroeien tot de bakermat
van het hoger onderwijs in Vlaams Brabant. Familieleden
hebben de proef met succes afgerond.
Arnold als pedagogisch directeur van VTI
De beheerders van de technische scholen in Leuven wisten
zeer goed wie de geknipte figuur was om de grote hervorming
te coördineren en te organiseren.
De opdracht was het VTI voor te bereiden op Universitair
onderwijs en polyvalenter te reorganiseren.
zijn roots heeft hij nooit uit het oog verloren om ook
technische vakken zoals o.a. de bakkerij en de koksschool op
te nemen in dit groots project.
Als eredirecteur heeft hij met voldoening kunnen volgen hoe
zijn opvolgers het uitgestippelde pad afgewerkt hebben.
Arnold de Bourgondiër
Het lag voor de hand dat Arnold een van de
performante proevers zou zijn om de kwaliteit en presentatie
van de gerechten goed af te keuren. Zijn steun heeft het
niveau van de koksschool omhoog getild zodat ze de voet kan
zetten naast gerenommeerde scholen in het land.
Door het vele proeven is hij ook een fijnproever geworden
met de gekende uiterlijke lichaamsvormen tot gevolg.
Arnold was niet zelfzuchtig en heeft zijn Okra leden de kans
gegeven om hun culinaire grenzen te verleggen. Jaarlijks
werd hun een eetfestijn aangeboden. De eerste jaren tot 100
in een grote zaal. Naderhand is dat opgedeeld in twee
middagen met 40 aanwezigen per keer.
Arnold en de computer
Hij leerde zijn volk computeren. Arnold was er
van meet af aan van overtuigd dat een basiskennis van de
computer een essentiële noodzaak zou worden voor de
mediavoren om zich te kunnen handhaven in de
voortschrijdende evolutie van de maatschappij. In het Gewest
Leuven en achteraf in ons parochiaal centrum organiseerde
hij computer cursussen voor beginnelingen en motiveerde hij
ons om de sprong te wagen. Hij vormde een duo met Leo Page.
Leo installeerde de hard- en software bij onnoemlijk veel
gegadigden en begeleidde hen om de drempelvrees te
overwinnen. Hij bleef helpen tot het vlot liep. Aanvankelijk
had Leo een bomvolle agenda. Met de nieuwe generatie van
laptops beperkt het zich meer tot de installatie en data.
Momenteel is Leo vooral actief met de redactie van het
parochieblad en bij allerlei activiteiten in de parochie
zoals het bijhouden van de website van Okra en van de
parochie.
Arnold de organisator
Zijn ervaring van het VTI heeft Arnold doorgetrokken tot
het mede organiseren van groepsreizen en vakanties.
Aanvankelijk kregen de jongeren zijn aandacht en Maloja in
Zwitserland was een favoriete bestemming. Het pad werd
geëffend voor Kazou. Achteraf is zijn belangstelling verlegd
naar een ruimer publiek. Arnold was de meest gevraagde en
geliefde reisleider van Okra. Zijn tot in de puntjes
voorbereide reizen spraken tot de verbeelding en voldoening
van de reizigers. Ondanks zijn druk vakantieprogramma bleef
de aandacht voor de Okra leden overeind.
In zijn drukste periode was hij soms maanden op reis en
voelde Susanne zich op een eiland.
Geen streek in België ontbrak in zijn repertorium en daar
hebben wij met volle teugen van genoten. Onze documentatie
is een zeer volumineuze map geworden.
De omkadering mocht er ook zijn. Bij een bezoek aan Trier op
een snikhete dag kregen we een les in dosering. De meeste
kozen voor een traditionele grote Duitse pint. Hij vond twee
halve liters verfrissender. Wanneer op het zand in Brugge,
Okra via de boxen weergalmde over Brugge, was Arnold een van
de dirigenten van een heerlijke dag in het pittoreske
Brugge.
Arnold en Okra
Wanneer hij thuis was fietste hij haast dagelijks naar
het parochiaal secretariaat. steeds was hij een activiteit
aan het voorbereiden en het fotokopietoestel kreeg het erg
te verduren. Vele jaren konden wij hem in weer en wind en
kaarsrecht de straten zien doorkruisen. Meestal op een
mannenfiets en na knie problemen enige tijd op een
vrouwenfiets.
Hij was de ontegensprekelijke roerganger en bezieler van
vele generaties medioren. Cécile Van Hoecke heeft in haar
getuigenis zijn vele verwezenlijkingen toegelicht en dank
uitgesproken.
Arnold als cultuurliefhebber
Ondanks zijn drukke agenda kon Arnold zich ontspannen
bij een heerlijk werk van de klassieke componisten. Ook hier
was het gamma zeer uitgebreid.
Steeds konden de Okra leden zich zijn kielzog tot een
kennerspubliek rekenen.
De jaarlijkse uitstappen naar de Bozar gekoppeld aan een
cultureel culinair toemaatje. Dit zullen we missen.
De uitvoeringen in de Elizabeth zaal in Antwerpen waren het
zoveelste hoogtepunt in onze cultuur.
Het jaarlijks nieuwjaarsconcert in de Egger In
Scherpenheuvel kan in dit rijtje niet ontbreken. Ook de
bedevaart in mei kan aan het cultureel erfgoed toegevoegd
worden.
Het evenwicht schuilt ook in kleine hoekjes. Het
West-Vlaamse kaartspel bij uitstek manille is er een
voorbeeld van. zoals vele opa's heeft Arnold de knepen
doorgegeven aan zijn kleinkinderen.
Arnold en ik zijn hevige supporters van Club Brugge. In onze
jeugdjaren speelde Oostende nog niet in de hoogste afdeling.
Club was een valabel alternatief en dat is blijven duren.
Arnold en Vayamundo
Het paradepaardje was ongetwijfeld deze rijk gevulde
uitstap en van saturatie was geen sprake.
Een (onschuldige?) val in de laatste midweek veroorzaakte
een abrupt einde aan zijn dromen.
Juist voor zijn gedwongen vertrek gaf Arnold mij een folder
met de beschrijving van de glasramen in de kerk van Onze
Lieve Vrouw ter duinen. Ik ben die meermaals gaan
bekijken en de details ontdekt aan de hand van de folder. Ik
beschouw dit als mijn afscheidsgeschenk van Arnold.
Met het West-Vlaamse doorzettingsvermogen dat hem typeerde
heeft hij de jubileum viering van 20 jaar midweek in oktober
grondig voorbereid en uitgestippeld. Hier en daar ontbreken
nog enkele komma's en puntjes. Ondanks zijn wankele
gezondheid hoopte hij vurig ons te kunnen vergezellen en
informeren. Echter... de mens wikt maar God beschikt.
Ik geef ter overweging of wij in een rustiger voormiddag bij
de volgende midweek een mis laten opdragen in het
West-Vlaams als nagedachtenis van onze Arnold
Dit alles brengt mij tot het besef van de eindigheid van ons
bestaan en van het leven.
Willy Depoorter.
![](images/horbalk.gif)
Okra Sint Franciscus
ontmoet de Protestantse kerk
![](Okra/ProtestantseKerkMatadi/IMG_4429r2.jpg)
Op 4 april 2022 waren de leden van OKRA Sint Franciscus
uitgenodigd voor een kennismaking met de Protestantse Kerk
van België in Leuven. We werden hartelijk ontvangen door
dominee Ernst Veen in zijn kerk, de Mariakapel in de wijk
Matadi in Heverlee.
![](Okra/ProtestantseKerkMatadi/IMG_4427.jpg) ![](Okra/ProtestantseKerkMatadi/IMG_4426.jpg)
![](Okra/ProtestantseKerkMatadi/Spreker01-c.jpg)
Dominee Veen vertelde uitvoerig over zijn kerk en de wijze
waarop protestantse christenen hun geloof beleven. Wie zich
verwachtte aan uit systematische (saaie ?) uiteenzetting
kreeg ongelijk. De dominee maakte als het ware een
wandeling door de mooie tuin van zijn kerkgenootschap en
wees ons op allerlei verrassende, voor ons minder bekende
bomen en planten.
Vooreerst de naam: volledig luidt die ‘Verenigde
Protestantse Kerk in België te Leuven’. Elke woord is
belangrijk. ‘Verenigd’ betekent dat veel verschillende
kerken, met verschillende stijlen en opvattingen zich
verenigd hebben. Zo zijn er die een meer letterlijke lezing
van de bijbel aanhouden, anderen een meer liberale
interpretatie en er zijn ook vrijzinnige protestanten.
Bij wijze van voorbeeld: als je in het evangelie leest dat
Jezus op het water wandelt, dan kan je dat letterlijk lezen,
want Jezus is God en die kan alles. Maar je kan het
verhaal ook lezen als symbolisch voor de bedreigingen waar
mensen mee te maken hebben (de zee is een alles verwoestende
kracht) en er op vertrouwen dat Jezus sterker is dan de
duistere krachten die ons bedreigen.
Ook protestant is geen eenduidig begrip. Meestal begrijpen
we dat als ‘iemand die protesteert’ : protesteren is
meestal ‘tegen’ zijn. Dat is het ook, maar een betere lezing
is pro –testare, : het Latijnse testare betekent getuigen,
opkomen voor en het Latijnse ‘pro’ is inderdaad voor iets
zijn. Zo zijn pro-testa-nten christenen die, sinds de
opkomst van de reformatie in de zestiende eeuw, opkomen voor
iets.
Voor wat komen zij op? Het antwoord hierop is zeer
belangrijk voor protestanten. Zij kiezen voor ‘Alleen de
schrift’ en ‘Alleen de genade’.
Alleen de schrift
Elke
gelovige mag zelf de schrift lezen. In de zestiende eeuw,
dank zij de boekdrukkunst, konden steeds meer mensen zelf de
schrift lezen, iets wat door de katholieke kerk verboden
werd. De Bijbel kwam ook beschikbaar in de taal van het
volk. Maarten Luther, een monnik, streefde naar een
hervorming van de kerk onder meer door de gelovigen zelf in
contact te brengen met de bijbel. Hij
heeft daar zelf veel toe bijgedragen door zijn vertaling van
de bijbel in het Duits. Protestanten zijn niet afhankelijk
van de interpretatie van de bijbel door de leiding van de
kerk maar ze vormen zich zelf een oordeel. De bemiddeling
van een priester is niet nodig. Niemand moet ons komen
vertellen wat we moeten geloven
Ook voor andere aspecten van het geloof is de rechtstreekse
verantwoordelijkheid van de gelovige tegenover God de kern
van het protestantisme. Er is dus geen biechtsacrament want
de gelovige is zelf persoonlijk tegenover God
verantwoordelijk voor zijn zonden. Het huwelijk is geen
sacrament zoals in katholieke traditie waar de priester het
huwelijk inzegent en aangenomen wordt dat daardoor God zelf
dit huwelijk bekrachtigt. In het protestantisme wordt er
gebeden voor de trouwers en wordt Gods zegen gevraagd, maar
de verantwoordelijkheid ligt volledig bij hen. Ook bij
morele en maatschappelijke problemen (abortus, euthanasie…)
is er in het protestantisme geen ‘leergezag(dat aangeeft hoe
men moet denken. Dat brengt mee dat er heel veel
verschillende opvattingen naast elkaar bestaan.
Alleen de genade
In de tijd van Luther was er in heel de kerk een grote
geldstroom vanuit alle hoeken van het christendom naar
Rome. De paus had enorm veel geld nodig voor de bouw van de
nieuwe Sint Pietersbasiliek. Daar was een ingenieus systeem
voor uitgewerkt: men kon de straf voor zijn zonden afkopen
door een som te betalen aan de priesters: een aflaat. Men
kon die kopen voor zichzelf of voor overledenen. Zo ontstond
er een hele handel, iets waar Luther fel tegen
protesteerde. Een christen kan zijn zielenheil niet kopen
door te betalen voor een aflaat, meer zelfs, men kan zijn
zielenheil niet verwerven door goede werken te doen, alleen
de genade van God brengt ons heil.
Dominee Veen liet ons ook rondkijken in zijn kerk en wees
daarbij ook op andere belangrijke aspecten van zijn
geloofsgemeenschap.
Pas in 1816 was er voor het eerst een eigen gebouw voor de
protestanten in Leuven. In 1902 kon de protestantse kerk
terecht in het anatomisch amfitheater aan de
Kapucijnenvoer. Precies 100 jaar later, in 2002 moet zij
die helaas weer verlaten omdat een deel van het dak is
ingestort. Na een periode van zoeken werd een kerkruimte
gevonden eerst in de Sint Antoniuskerk, daarna in de crypte
van het Jezuïetenklooster en tenslotte in de Mariakapel te
Heverlee. De kapel werd in 1958 , in de toen nieuwe
Matadiwijk, gebouwd en de abdij van Park verzorgde er
liturgische vieringen. De kapel werd ‘ontwijd ‘want een
protestantse gebedsruimte is niet gewijd. Het grote kruis
vooraan in de kerk is een houten kruis, maar er hangt geen
lijdende Christus aan. Waarom? Belangrijker dan het lijden
van Christus is zijn leven en zijn prediking tijdens zijn
leven. Je ziet in de kerk ook geen heiligenbeelden, want het
protestantisme vereert geen zaligen en heiligen en er wordt
niet tot hen gebeden. Ook Maria, de moeder van Jezus wordt
niet vereerd of aanbeden. De nadruk ligt op haar
menselijkheid en haar vrouw-zijn
Bij het binnenkomen van de gebedsruimte zien we, naast de
paaskaars, vooral de geopende bijbel.
Andere kaarsen en wierook zijn er niet te zien of te
ruiken. Er is alleen de paaskaars die elk jaar met Pasen
vernieuwd wordt. Maar, zo zei dominee Veen, hier kunnen we
misschien iets leren van de katholieke traditie. Wij kennen
alleen het woord dat rationeel en scherp is. Rituelen
bewerken iets dat het woord alleen niet kan. Een ritueel
drukt het geheim uit, maar laat het toch intact. Rituelen
kunnen meer dan het woord alleen.
Protestanten kennen geen zeven sacramenten, slechts twee, de
doop en het Heilig AvondmaaL In de viering van het Heilig
Avondmaal ontvangen allen brood en wijn. De plaatselijke
kerken hebben een grote autonomie om over veel zaken zelf te
beslissen. Zij kennen geen centraal bestuur dat door een
paus geleid wordt.
Na deze boeiende kennismaking konden we nog samen genieten
van een heerlijke, warme tas koffie.
Denise Meeus gaf uitleg bij de vraag van Caritas
International om steun aan de bevolking van Oekraïne.
Dankzij de omhaling bij de aanwezigen, aangevuld en naar
boven afgerond door de OKRA-kas, kan 400 euro aan deze actie
worden geschonken.
Daarmee kwamen we terug bij het begin van de toespraak van
dominee Ernst Veen die een gebed voorlas dat geschreven werd
door Maarten Luther. Het kan zeer goed passen bij onze
gedachten aan de vele ontheemde en vermoorde mensen in
Oekraïne
Avondgebed van Maarten Luther
Heer, blijf bij ons,
want het is avond
en de nacht zal komen.
Blijf bij ons en bij uw ganse kerk
aan de avond van de dag,
aan de avond van het leven,
aan de avond van de wereld.
Blijf bij ons met uw genade en goedheid,
met uw troost en zegen,
met uw woord en sacrament
Blijf bij ons, wanneer over ons komt
de nacht van beproeving en van angst
de nacht van twijfel en aanvechting
de nacht van de strenge, bittere dood.
Blijf bij ons in leven en in sterven
in tijd en eeuwigheid.
Amen
Jef Snaet
![](Okra/ProtestantseKerkMatadi/Marc1-cr.jpg)
Bij het begin van de bijeenkomst zong Mark
Vermaercke het protestlied dat hij gemaakt heeft naar
aanleiding van oorlog in Oekraïne. De tekst van dit lied
kan je lezen in Kerkenleven van 30 maart 2022 of hieronder.
Het
zijn niet de beste tijden
en
het doet ons allen
meer
dan we toegeven.
Machteloosheid, kwaadheid, onbegrip...
zoveel dat vreet aan het lijf.
En
de onmacht en vertwijfeling
bij
de mensen op vlucht.
Ik
weet dat woorden
niet
echt soelaas bieden,
maar
toch wou ik wat kwijt
in
een sober lied.
Warme groet,
Mark.
het is stil aan de grens
alleen zwijgende gezichten
het
is stil aan de grens
mannen, vrouwen en kinderen
op
de dool, op de vlucht
voor
kogels en geweld
kleren, slaapzak op de rug
een
handtas met wat geld
het
is stil aan de grens
bange, koude nachten
het
is stil aan de grens
eindeloos is het wachten
de pijn en het
verdriet
staan te lezen in de ogen
om
geliefden die je achterliet
en
je toekomst: zo bedrogen
have
en goed, ginds achtergelaten
alle
dromen en geluk, stuk geschoten
lege
straten
het
is stil aan de grens
waar
zullen we landen
het
is stil aan de grens
waar
zijn reikende handen
een
kamer, een stoel
wat
warmte, een bed
wat
liefde en troost
voor
de radeloze mens
het
is stil aan de grens
mannen, vrouwen, kinderen
het
is stil aan de grens
laat
de dwaasheid toch minderen
geef
ons weer toekomst
geef
ons weer vrede
voor
de vluchtende mens
een
nieuw heden
have
en goed, ginds achtergelaten
je
huis, je stad en je dorp, stuk geschoten
lege
straten
het
is stil aan de grens
mark vermaerke, 3
maart 2022
|