St.-Franciscusparochie 

Heverlee - Kessel-lo - Leuven

Federatie FRANDO    FRanciscus ANtonius DOn bosco

GPS-adres parochie: Tiensesteenweg 190, 3001 Heverlee      tel. 016/25 04 59      e-mail: franciscusheverlee@gmail.com

   

 

In het parochiaal centrum op de Tiensesteenweg in Heverlee tegenover park Michotte start in september 2020 een Alpha. In een twaalftal (wekelijkse) bijeenkomsten ontdek je wat het christelijk geloof inhoudt met een Alpha-reeks.

 

Alpha geeft je de kans om op zoek te gaan naar de zin van het leven in een laagdrempelige, leerzame en leuke setting. Er is ruimte voor al je vragen.

 

Elke avond begint om 19 u. met een maaltijd. Hιt moment om elkaar op een ontspannen manier goed te leren kennen. Na de maaltijd luisteren de Alpha-deelnemers naar een kort, inspirerend verhaal. Elke bijeenkomst staat een ander onderwerp centraal waarover de Alpha-deelnemers daarna kunnen doorpraten in kleine gespreksgroepen.

 

De eerste bijeenkomst is op maandag 14 september en de laatste vindt plaats op maandag 21 december 2020, 3 keer een reeks van 4 avonden met telkens een pauze van 14 dagen ertussen.

 

Deelnemen aan deze bijeenkomsten is gratis en vrijblijvend. Je kan ook de eerste avond(en) komen kennismaken en zien of het iets voor jou is. Elke bijeenkomst begint om 19 u. en eindigt om 21.30 u. Of je jong of oud, gelovig of niet-gelovig bent, je bent van harte welkom!

 

Inlichtingen/inschrijven kan via alfonsboey@gmail.com of door onderstaande strook ingevuld te bezorgen in de brievenbus: secretariaat, Tiensesteenweg 190, 3001 Heverlee.

……………………………………………………………………………………………………

 

Naam: …………………………………………………………………………………………………………………………

 

te bereiken op: (adres en/of telefoon en/of e-mailadres)

 

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Handtekening

wil deelnemen aan Alpha in Heverlee.

 

 

 

 

 

Homilie van Fons Boey: 28 juni 2020               St.-Franciscusparochie Leuven-Heverlee-Kessel-Lo

 

Vorige woensdag was het de verjaardag van mijn priesterwijding. Ik werd gewijd in 1984, dat is dus 36 jaar geleden. Ook dit jaar waren deze dagen voor mij een uitdaging om na te denken over wie ik ben als priester en over wat nu mijn taak is; m.a.w.: Wat vraagt God nu van mij? Als ik 65 werd heb ik bewust aan de bisschop gevraagd om geen verantwoordelijke functie meer te moeten opnemen in onze kerk. Als pastoor en als deken heb ik jarenlang verantwoordelijkheden gedragen, maar, achteraf gezien, was ik toen soms meer een bedrijfsleider die er vooral moest voor zorgen om alles zo goed mogelijk te blijven doen zoals dat al jarenlang de gewoonte was.

Toen ik jong was heb er vele jaren over gedaan om ‘ja’ te zeggen op de uitnodiging van de Heer om priester te worden. Eigenlijk wilde ik dat niet. Eerst had ik verschillende jaren geworsteld met de vraag of er eigenlijk wel een God bestaat die met mij wat te maken had, en toen dat uiteindelijk wat duidelijk was geworden, was ik er van overtuigd dat ik evengoed als leek in de kerk bepaalde taken kon opnemen, naast een gewone beroepsactiviteit. (Ik gaf toen les in een grote technische school). Maar God is blijven aandringen en uiteindelijk heb ik toegegeven en ben ik aan de priesteropleiding begonnen. Ik werd tenslotte gewijd als ik 33 jaar was. Het besef dat God met mij, met ons bezig is, dat Hij van ons houdt en ons telkens weer onze fouten wil vergeven, dat Hij van elke mens houdt, dat wij altijd op Hem kunnen rekenen en dat het zijn grootste zorg is dat iedere mens tot zijn recht komt, dat iedere mens voluit kan leven en gelukkig worden is altijd het fundament geweest van waaruit ik geloof en van waaruit ik priester ben. Maar dat goede nieuws overbrengen, uitdragen en verkondigen … ik heb moeten ervaren dat ik dat vaak maar amper kon doen als priester. In de contacten met ouders van dopelingen, met jonge mensen die wilden trouwen in de kerk, met familieleden van overledenen, met ouders van eerste communicanten of vormelingen waren er weliswaar vaak goede gesprekken, soms ook wel gesprekken over waar het om gaat in ons geloven of over wat nu echt belangrijk is in het leven of over wat echt gelukkig maakt – maar er was bijna nooit tijd om daar lang op in te gaan, of om een dergelijk gesprek ook nadien nog verder te zetten, om dus echt tot de kern van ons geloven te komen: wat het betekent dat God door zijn grote liefde ons echt vrij maakt in het leven, dat God altijd weer toekomst en vreugde geeft aan ons, wat er ook gebeurt of gebeurd is in het leven. En eigenlijk ben ik toch priester geworden om daarvan te getuigen, eigenlijk is het toch dat wat God indertijd aan mij is blijven vragen zodat ik tenslotte niet anders kon dan “ja’ zeggen op die vraag om priester te worden, zo heb ik het toch altijd ervaren en begrepen.

Ondertussen zien we toch allemaal wat er in de afgelopen 36 jaar gebeurd is, en eigenlijk in de afgelopen 60 jaar. Van de volle kerken met mensen van alle leeftijden in mijn kindertijd zijn we nu gekomen – ook in deze kerk - tot eerder kleine groepen van mensen waarbij ik denk dat ik als 69-jarige nog eerder bij de jongsten in de kerk behoor. Op de eerste plaats dus heel erg proficiat aan jullie allemaal die hier vandaag aanwezig zijn: ondanks al het negatieve dat in onze wereld over kerk en geloven gezegd wordt zijn jullie blijven vasthouden aan uw overtuiging, mag ik zeggen aan uw besef dat ons leven geborgen is in Gods handen. Jullie houden tot op vandaag onze kerk in leven. Maar tegelijk vermoed ik – sommigen zeggen dat ook wel eens – dat velen van jullie, trouwe gelovigen, het toch wel als pijnlijk ervaren dat er van de jongere generaties, ook van eigen kinderen en kleinkinderen, nog maar weinigen zijn overgebleven die gemotiveerd zijn om naar de kerk te komen of ruimer om ons geloven een echte plaats te geven in hun leven. Daarmee wil ik hoegenaamd niet zeggen dat dat slechte mensen zouden zijn, hoe zou ik daarover kunnen oordelen. Maar ik ben de laatste maanden wel tot het besluit gekomen dat ik er als priester mee verantwoordelijk voor ben dat we als kerk niet echt geprobeerd hebben om aan de volgende generaties de ongelooflijke rijkdom van ons geloof aan te bieden. Ik heb op de verschillende plaatsen waar ik als priester gewerkt heb mee heel veel tijd en energie besteed aan de catechese van kinderen, van 8-jarigen en 12-jarigen in de voorbereiding van hun eerste communie en hun vormsel maar ik heb er nooit echt werk van gemaakt of kunnen maken om de grote schat van ons geloven, om de grote liefde van God ook verder te verkondigen aan mensen na hun twaalfde levensjaar. Wat in mijn jeugd nog een stukje vanzelfsprekend was, dat opgroeiende jongeren in de brede stroming van het kerkgebeuren mee ingroeiden in de geloofsgemeenschap gebeurt nu helemaal niet meer door de veranderende tijdsgeest en wij hebben als kerk onvoldoende beseft dat we de Blijde Boodschap nu op een andere manier en veel gerichter en uitdrukkelijker moesten verkondigen aan mensen na hun twaalf jaar zodat ze konden groeien in hun geloven. We hebben bijna alleen maar aandacht gehad voor de zondagse eucharistie en het toedienen van de andere sacramenten aan de mensen die zijn blijven komen zoals jullie. Maar de basisvoorwaarden om de vruchten en de rijkdom van deze sacramenten in het leven te kunnen plukken, namelijk het geloven in de liefde van God en in werking van zijn Heilige Geest hebben we eigenlijk nooit systematisch verkondigd. En zo is het geloven van vele mensen wat verdord zoals een plant verdort als hij geen water krijgt.

Ik ben er nochtans meer dan ooit van overtuigd dat de Blijde Boodschap die ons door Jezus gebracht is ook vandaag voor heel veel mensen bron kan zijn van echte vreugde in het leven waar zoveel mensen naar snakken. En ik hoor dat daar ook vraag naar is. In ons parochieberaad van 24 september van vorig jaar klonk ook duidelijk die vraag naar geloofsverdieping. Wel daar wil ik in de tijd die mij nog gegeven is en zolang de Heer mij nog wat min of meer gezond laat blijven vooral aan werken.

Op maandag 14 september starten we met een Alpha hier in onze parochiezaal. In een aantal opeenvolgende weken willen we voor iedereen die het horen wil die grote rijkdom van ons geloven eens systematisch op een rijtje zetten en vooral de mogelijkheid geven om daar samen over te praten. Ik reken er op dat er voldoende mensen zullen zijn die dat mee helpen organiseren, want uiteraard kan ik dat niet alleen. Ik droom er dus van dat er voldoende mensen zullen zijn die weer zo enthousiast zullen worden over hun geloven en over de liefde van God in hun leven dat het aanstekelijk zal werken op mensen die nu nog veraf staan van onze geloofsgemeenschap.

Ik vertel daar volgende week wel meer over.

 

 

 

Opening van de viering van 5 juli 2020

Hoopvol vooruitkijken -

pastorale brief van de bisschoppen van Belgiλ: Klik hier https://youtu.be/C5ZH0WvKOjc

 

Homilie van Fons Boey: 5 juli 2020             St.-Franciscusparochie Leuven-Heverlee-Kessel-Lo

 

Vorige week heb ik jullie gesproken over wat ik zie als mijn opdracht en taak als priester in de volgende jaren, nl. ik wil zoeken naar wegen om Christus en zijn Blijde Boodschap waarrond wij hier elke week samenkomen meer uitdrukkelijk en systematisch te verkondigen aan zoveel mogelijk mensen rondom ons.

Dat de vraag naar verdieping door verschillende mensen ook naar voor werd gebracht op ons parochieberaad van 24 september van vorig jaar heeft in mij de uitdaging om daar werk van te maken nog heel veel versterkt. Ons geloven is immers veel rijker dan datgene wat aan bod kan komen tijdens de wekelijkse vieringen in de kerk of bij vieringen rond andere sacramenten. Bovendien heeft God mij zeker ook geroepen om zijn liefde kenbaar te maken aan die mensen die het niet of nog niet belangrijk vinden om als gemeenschap regelmatig op zondag samen te komen om te luisteren naar het Woord van God en om samen te bidden.

Jezus was in zijn leven toch ook voortdurend op zoek naar zondaars en tollenaars zoals dat in het evangelie gezegd wordt, ook al stootte dat soms op veel onbegrip. Hij wilde immers dat alle mensen de liefde van God, zijn Vader zouden leren kennen en niet alleen de mensen die Hij op sabbat in de synagoge ontmoette. Denk maar aan de parabel van de verloren zoon: Jezus vertelde die parabel om te zeggen dat God als die vader is die alle moeite van de wereld doet om zowel de jongste zoon als de oudste zoon met zijn liefde te omhelzen: de jongste die alles behalve een voorbeeldig leven geleid had en de oudste die altijd trouw en plichtsbewust met zijn vader thuis meegewerkt had. M.a.w. God is niet alleen heel blij dat jullie al jaren heel trouw zijn blijven samenkomen in onze wekelijkse vieringen om te luisteren naar wat Hij u te zeggen heeft, maar hij is ook bekommerd om al die mensen die nooit of zelden naar de kerk gaan; Hij wil ook met hen zijn liefde delen.

Als God die mensen wil bereiken heeft Hij ook ons nodig. Hij rekent er op dat wij kunnen getuigen van de deugd en de meerwaarde die wij vinden in ons geloven. Dat kunnen we op de eerste plaats doen door onze manier van leven, door onze liefde en zorg voor onze medemensen, maar het is ook goed dat wij over ons geloven en over zijn liefde kunnen spreken aan wie hier niet zijn, dat wij kunnen uitleggen waarom wij ons geloven zo belangrijk vinden. Het is dus belangrijk dat wij de taal en goede woorden kennen en oefenen om over ons geloven te praten.

Daarom willen we hier in onze parochie een Alpha-reeks inrichten. Alpha is de eerste letter van het Griekse alfabet, onze letter A dus en die naam verwijst ernaar dat wij nu eens van in het begin systematisch met elkaar willen nadenken over wat ons christelijk geloven voor ons nu echt betekent. Tegelijk kunnen ook mensen die verder af staan van ons geloven zo kennismaken met onze rijke geloofsschat.

Hoe gaan we dat nu doen?

Vanaf maandag 14 september willen we een aantal maandagen na elkaar samenkomen met al wie wil, hiernaast in de parochiezaal, waarbij we telkens gaan kijken naar een klein filmpje waarin systematisch de  belangrijkste zaken van ons geloven aan bod komen. Daarna en dat is het belangrijkste kunnen we daar dan in kleine groepjes over praten waarbij al onze vragen en al onze meningen aan bod kunnen komen. Niets moet maar alles mag gezegd worden, ook de grootste twijfels of bedenkingen die je hebt kunnen aan bod komen. Voor ons kerkmensen kan het heel verfrissend zijn om met elkaar over ons geloof eens te kunnen praten, want dat komt er in het gewone leven niet zo gemakkelijk van. Voor mensen die er niet zoveel van weten blijkt ons Christelijk geloven vaak een heel grote ontdekking te zijn. Voor de duidelijkheid: die Alpha-reeks heb ik niet zelf uitgevonden er zijn al miljoenen mensen in heel veel verschillende landen die daar heel veel deugd aan gehad hebben. Ik wist ervan maar ik heb ze zelf pas eind vorig jaar zelf  ontdekt. Door naar elkaar te luisteren, door van elkaar te horen hoe ieder de dingen van geloof beleeft, ontstaat er immers een grote rijkdom voor alle deelnemers.

Concreet: die avonden zullen beginnen om 19 u. en het eerste dat we gaan doen is samen eten: we voorzien voor alle aanwezigen een maaltijd, zo mogelijk een warme maaltijd. De bedoeling is dat we elkaar op een spontane manier kunnen ontmoeten zodat het echt gezellig wordt en we elkaar leren kennen of beter leren kennen.

Zo rond kwart voor acht zullen we dan samen kijken naar een filmpje waarin op een moderne wijze iets getoond en verteld wordt over ons christelijk geloven. En om kwart na acht, ongeveer, gaan we dan in kleine gespreksgroepen, ik zei het al, dat is het belangrijkste deel van de avond. Even voor half tien komen we dan opnieuw met allemaal samen om de avond af te sluiten voor een paar praktische mededelingen over het verdere verloop van de avonden.

Een paar verduidelijkingen nog:

1. Het is bij ons weten de eerste keer dat we dat hier in het Leuvense zullen organiseren, en we geloven er echt in dat dat heel de moeite waard zal zijn. Het zal dus niet de laatste keer zijn.

2. We hebben graag dat jullie allemaal deelnemen, maar we rekenen er eigenlijk ook op dat een aantal van jullie zullen willen helpen bij de praktische organisatie want daar komt heel wat bij kijken: de zaal klaarzetten, het eten opdienen, de afwas doen achteraf, de zaal terug opruimen, de gesprekken in goede banen leiden… ik vraag dus nu al aan jullie: wie wil daarbij helpen? Je mag nu al je naam opgeven, eind augustus of begin september zullen we dan samenkomen om dat allemaal te organiseren. Meehelpen en deelnemen kan natuurlijk ook samen gaan.

3. Dat alles plannen we in de goede hoop dat we dat zullen kunnen doen, tenminste als de coronaperikelen geen roet in ons eten zullen gooien. Tegen eind augustus zal dat wel duidelijk zijn.

4. Achteraan in de kerk liggen blaadjes met wat uitleg: die mag je meenemen en je kan dus ook al je naam opgeven om deel te nemen of om mee te werken. Je kan mij ook altijd contacteren voor meer informatie. Mijn gegevens staan op die blaadjes. En uiteraard mag je ook blaadjes meenemen om aan andere mensen uit te delen.

5. Tenslotte dit: het is helemaal gratis om mee te doen. Ook het eten is gratis. Geld kan dus geen beletsel zijn om mee te doen.

Ik geloof er echt in dat daar voor onze parochie veel nieuw leven zal uit voortkomen. Ik vertrouw er dan ook op dat we samen met enthousiasme dat nieuwe leven vorm zullen geven.